De afgelopen tijd zijn er allerlei vragen binnengekomen over orgaandonatie. Is het wel verstandig om dit te doen? Blijf ik hier dan niet hangen als ik dood ben? Kom ik dan in een schemerzone terecht? Is het waar dat de persoonlijkheid van de donor wordt overgenomen bij orgaandonatie? In dit artikel ga ik in op al deze vragen.

Om te beginnen wil ik erop wijzen dat de antwoorden die ik ga geven enigszins vervormd zijn. De werkelijke antwoorden zijn onbegrijpelijk als ik daarbij niet lineaire tijd betrek. De antwoorden zijn wel correct, alleen werkt het niet zo chronologisch als het lijkt. Verder is het belangrijk om te begrijpen dat de antwoorden afhangen van het uitgangspunt, het perspectief, de positie. Hiermee doel ik bijvoorbeeld op de ervaring als mens, als focus, of als essentie. Deze zijn apart te benoemen; de ervaring per perspectief is verschillend en uniek. Maar één perspectief heeft ook invloed op alle andere perspectieven en ze zijn tegelijkertijd ook één. Een eenduidig of gemakkelijk antwoord is dus niet werkelijk te geven omdat talloze posities, invloeden, factoren en overwegingen een rol spelen. Desalniettemin zal ik mijn best doen en het zo eenvoudig mogelijk houden.

Allereerst, alles is met elkaar verbonden, is één. Het is niet mogelijk om een fout te maken, in welk opzicht, in welke zin dan ook. Dit geldt dus ook voor wel of niet een orgaan doneren. Dat is het meest algemene en belangrijkste antwoord. Want welk antwoord ik vervolgens ook geef, uiteindelijk blijft dit gelden.

Vanuit menselijk perspectief heb je alle vrijheid om beslissingen te nemen. Maar daarbij houd je vanzelf rekening met je eigen intenties en richtlijnen – ook als je niet bewust weet welke die zijn. Op een dieper niveau – als essentie – heb je jezelf deze meegegeven. Het is mogelijk om een eigen richtlijn of intentie te negeren - dat doen we iedere dag veelvuldig – maar zelfs dan is er niets aan de hand. Deze richtlijnen en intenties zijn niet gebaseerd op goed en fout – er is geen goed en fout in het niet-fysieke en voor jou als essentie – maar gebaseerd op voorkeur voor bepaalde ervaringen. Negeer je dus deze richtlijnen en intenties, dan heb je simpelweg ándere ervaringen, meer niet, er is dan niets aan de hand. Het verschil is dan echter dat als je deze negeert, je problemen creëert in je leven. Je bent dan niet op één lijn met je eigen intenties en richtlijnen, met jezelf in bredere zin. Maar iedere ervaring is een ervaring en als essentie juich je alle ervaringen toe, ongeacht welke. Als het gaat om orgaandonateur worden na je dood, dan heb je jezelf geen specifieke richtlijn of intentie meegegeven. Wat je gewoonlijk vanzelf zult doen is rekening houden met jouw bredere intenties en richtlijnen in relatie tot een breder geheel. Maar doe je dat niet, dan is er nog steeds niets aan de hand, want je bent dan al dood en dan is het spel sowieso voorbij hier voor jou als mens.

Je bent een mens, maar ook een focus. Die laatste definitie is veel breder dan de meesten denken. Jij als mens bestaat in werkelijkheid uit talloze versies en afsplitsingen die samen een complement vormen. Daarbij is vrijwel iedereen onderdeel van een gesplitste projectie: meerdere focussen (mensen) die vallen onder dezelfde projectie door jezelf als essentie. Het kan zijn dat je er als mens voor kiest om aan orgaandonatie te doen na je dood, maar je zorgt dan meestal dat dat orgaan terechtkomt bij een focus die onderdeel uitmaakt van zo'n gesplitste projectie. Op die manier blijft alles binnen dezelfde projectie en kun je ook als ontvanger het effect ervan ervaren – in ieder geval als essentie.

Hoewel je meestal een orgaandonatie zult doen aan je eigen gesplitste projectie, komt dit ook regelmatig voor op clusterniveau. Als essentie heb je gemiddeld zo'n duizend projecties, allemaal weer gesplitst in soms meer dan honderd splitsingen, uiteindelijk allemaal verschillende mensen. Het kan goed zijn dat je in de trein tegenover een gesplitste focus van jezelf zit zonder enige herkenning. Of dat je dochter een splitsing is van jezelf. Op die manier kun je op een dieper niveau jezelf tegelijkertijd vanuit twee posities ervaren. Zoals ik al zei, tijd is niet lineair en het doet er niet toe hoe oud iemand is. Alles is nu, vindt nu plaats. Op clusterniveau geldt hetzelfde als voor gesplitste projecties, je houdt het binnen je eigen cluster, alleen de ervaring is dan anders, breder. Het komt zelden voor dat een orgaandonatie plaatsvindt aan een focus buiten je eigen cluster. Maar ook in dat geval gaat het om een andere ervaring en is een 'fout' maken onmogelijk.

Dan zal ik het nu vanuit een andere positie uitleggen. Belangrijk is om te begrijpen dat alles energie is, gevormd door onszelf. Ons lichaam is geen voertuig of omhulsel, zoals velen geloven, maar een energetische projectie van onszelf aan 'de buitenkant' zolang we hier geprojecteerd zijn. Wanneer je doodgaat blijft dat niet achter. Er is geen 'achter', want er is geen ruimte. Deze wereld is een gezamenlijke projectie. Stoppen we met projecteren, dan houdt deze op met bestaan – als idee. Dat geldt ook voor ons lichaam wanneer we eenmaal dood zijn. We kunnen desgewenst nog een tijdje een meer vloeiende vorm behouden, maar uiteindelijk laten we die ook gaan. Voor onszelf maakt als donor orgaandonatie dus eigenlijk niets uit. We houden niet langer vast aan de projectie van ons lichaam.

Voor de ontvanger van een orgaan werkt dat anders, tenslotte is die nog aanwezig binnen deze realiteit. Wie een orgaan ontvangt ontvangt energie van een ander. Die energie is gecodeerd als de ander en wordt dus in eerste instantie als een vreemde energie, een vreemd orgaan, ervaren. Soms worden karakteristieken ervaren door de ontvanger en soms is tijdelijk sprake van een integratie van die karakteristieken. Gewoonlijk vervagen deze na verloop van tijd of worden ze geïntegreerd, enkele uitzonderingen daargelaten. Uiteindelijk wordt ook de energie zélf geïntegreerd als eigen. Dan is er geen verschil meer. In hoeverre en hoe lang deze effecten ervaren worden hangt af van de stugheid en intenties van de ontvanger. Het kan namelijk wél zo zijn dat je het ervaren van een ander orgaan als intentie hebt tijdens je aanwezigheid hier.

Heel zelden kiezen we ervoor om na onze dood onszelf te blijven ervaren middels dat orgaan bij de ontvanger. Dat betekent niet dat we in een schemerzone terechtkomen zoals ooit als fabel de wereld in is gekomen. Wat we dan doen is een soort van versmelting met de ontvanger. Een van buitenaf meekijken, terwijl we ook van binnenuit, als die ander, onszelf kunnen ervaren. Dit gaat door totdat we de ervaring voldoende vinden of totdat de ontvanger doodgaat. De gemakkelijkste manier om dit te omschrijven is een gemixte perceptie van projectie en essentie. Als je dit onduidelijk vindt, dan begrijp je waarom er zoveel misverstanden over zijn...

Ik hoop dat dit wat meer inzicht biedt op het gebied van organen doneren en ontvangen. Het antwoord is: wat je ook kiest, doneren of niet, het is helemaal aan jou. Weet wel dat je niet iemand hoeft te redden na je dood, je kúnt dat zelfs niet werkelijk. Iedere projectie gaat wanneer deze daarvoor kiest en op de zelfgekozen manier. Als iemand blijft leven door een nieuw orgaan, dan was dat de specifieke intentie. De dood is nooit een vergissing of een ongeluk. Je bent niet verantwoordelijk voor de ander, ook dan niet. En maak je het als mens zo gek dat je volledig voorbij belangrijke richtlijnen van jezelf gaat, dan corrigeer je jezelf automatisch. Je zorgt altijd voor jezelf!