Vrijwel iedereen op deze planeet is geconditioneerd om te denken in tekorten. We hebben niet genoeg liefde, controle, geld, vrijheid, aandacht, respect en ga zo maar door. Maar je creëert nog altijd jouw eigen realiteit. Dat betekent dat als jij ervoor kiest iets te hebben of ontvangen, dat dat dan gewoon mogelijk is. Alleen die hardnekkige en diepliggende overtuiging van een tekort doet vrijwel iedereen de das om. Toch is het niet zo moeilijk om dit te veranderen. Het enige wat daarvoor nodig is is een verschuiving van je aandacht en een klein beetje vertrouwen.

Deze fixatie zorgt ervoor dat de aandacht gelijk naar dat tekort gaat. Maar dat waar je je aandacht op richt, wordt meer, of groter. Dit is een absolute binnen deze realiteit. Dit betekent dus dat daardoor alleen maar méér tekort wordt gecreëerd. Mensen hebben ten onrechte het idee dat wanneer je maar voldoende in een gat staart, dat dit dan op een miraculeuze manier vanzelf weer wordt opgevuld. Uit deze analogie blijkt wel hoe zot het is om dat te verwachten. Je zou bijna zeggen dat alles beter is dan in dat gat blijven staren.

Bij de bovengenoemde analogie is het heel duidelijk dat de aandacht richten op een oplossing veel beter werkt. In dit geval is jouw aandacht richten op het vinden van een geschikte opvulling, zand bijvoorbeeld, een betere oplossing. Daarmee verleg je je aandacht, waarmee automatisch het staren stopt. En deze laatste zin is belangrijk om goed te lezen. Want wat ik daarmee zeg is niet dat het vínden van specifiek zand het doel is. Wat het doet is twee dingen: het verlégt de aandacht (1) en het richt de aandacht op wat wél kan werken (2). Of dit uiteindelijk ook de oplossing wordt, is minder van belang. Wellicht loop je opeens tegen aarde aan, in plaats van zand. Van belang is dat je de aandacht hebt verlegd van geen opties naar wel opties. Dit creëert een andere perceptie, waarmee je jezelf wél toestaat dat nieuwe mogelijkheden ontstaan. Dit kan een nieuw idee zijn, of een praktische oplossing die zich aandient.

Tot slot is het van belang op te merken dat je nooit een spelletje met jezelf kunt spelen. Dit betekent dat je dus niet kunt doen alsof je je aandacht hebt verlegd. Als in werkelijkheid jouw aandacht nog altijd bij dat gat is en niet bij de mogelijkheden, dan blijf je in dat gat staren. Het vraagt dus een daadwerkelijke beslissing om je aandacht te verleggen, wetende dat dit beter werkt. Daarom zei ik dat het wel een klein beetje vertrouwen vraagt in hoe deze realiteit werkelijk werkt. Niemand heeft ooit succes gehad door in een gat te staren. Wel door het op te geven, waardoor de aandacht vanzelf werd verlegd en het gewenste alsnog mogelijk werd. Dit is een variant op hetzelfde. Kijk terug in je eigen verleden en je zult onvermijdelijk ontdekken dat dit klopt. Gebruik die ervaring op een manier die vóór je werkt!

 

Met alle liefde ❤️
Robell

 

 

Wil je op de hoogte blijven van andere artikelen en meer, geef je dan op voor de nieuwsbrief onderaan deze pagina.