Er zijn door de jaren heen honderden uren workshops en sessies van Tom opgenomen. Dit is een fragment van één van die sessies. Wat degene met wie Tom de sessie deed zegt is schuin gedrukt.

 

Je irriteert me.

Ik hoor je, maar dat lijkt me onwaarschijnlijk.

Ik voel het toch?

Wat voel je dan?

Irritatie.

En waardoor dan precies?

Door hoe je kijkt.

En hoe kijk ik dan?

Je kijkt alsof je me niet serieus neemt.

Dat is hoe je het interpreteert. Niet hoe ik kijk.

Dat is zo ja.

Dus als jij hoe ik kijk interpreteert op een manier die je een gevoel van irritatie geeft, wie irriteert dan wie?

Eehh, ik. Ik irriteer mezelf… Ja. Jeetje, als je het zo bekijkt.

Ja. Als ik op een bepaalde manier kijk, dan doe ik niet meer dan mijn gezicht op een bepaalde manier trekken.

Maar misschien neem je me ook niet serieus.

Misschien wel, misschien niet. Je was er al achter dat jij jezelf irriteerde, dat ik dat niet kan doen. Stel dat je jezelf niet zou irriteren, maakt het dan uit of ik je wel of niet serieus neem?

Nee. Als je het dan niet doet dan interesseert het me niet. En als je me wel serieus neemt dan is dat fijn.

Ja precies.

Goh. Dat geldt dan voor veel meer?

Ja. Voor alles. Niemand kan iemand iets emotioneels laten voelen, de ander doet zichzelf dat aan door het op een bepaalde manier te interpreteren. En hoe kom je tot de conclusie dat mijn gezicht op die manier een signaal is om je geïrriteerd te voelen?

Geen idee.

Aan wie doet het je denken?

Aan mijn vader.

Nam je vader je serieus?

Nee, eigenlijk helemaal niet. Hij behandelde me altijd als een dom meisje.

En hoe keek hij wanneer hij dat deed?

… zoals jij.

Dus ik triggerde iets wat je hebt vastgehouden van je vader?

Ja, dat besef ik nu inderdaad.

Dus is die irritatie iets dat met nu te maken heeft?

Nee, ik besef ineens dat dat mijn reactie was omdat je uitdrukking me deed denken aan mijn vader. Ik ging er vanuit dat je hetzelfde bedoelde daardoor.

En zo mis je wat er werkelijk gebeurt hier en nu.

Jeetje. Ja inderdaad.

Nam je vader je werkelijk niet serieus?

Nee, hij deed altijd zo neerbuigend.

Hoe deed hij dat dan?

Hij aaide me over mijn hoofd en zei dat het allemaal wel meeviel haha!

Dat klinkt meer vriendelijk dan neerbuigend. En was dat waar? Ik bedoel, klopte dat uiteindelijk niet, dat het wel meeviel?

Eh, eigenlijk, nu ik erover nadenk, ik overdreef de dingen nog weleens om aandacht te krijgen. En dan deed ie zo.

Hij nam je niet serieus.

Nee, dat deed ie niet, maar hij had gelijk. Ik wilde dat hij me serieus nam en overdreef daarom mijn problemen.

Nam jij jezelf serieus wanneer je dat deed?

Nee, ik besef dat ik mezelf ook niet serieus nam toen.

En je vader deed dat ook niet. Als je terugkijkt en goed oplet, waarover was je dan eigenlijk geïrriteerd? Was dat omdat ie je niet serieus nam, of was het misschien iets anders?

Ja het was eigenlijk omdat ik mezelf niet serieus nam. Ik vond mezelf namaak. Dat irriteerde me eigenlijk meer. En ik was boos op hem omdat ie me niet gaf wat ik wilde.

En wat was dan wat je werkelijk wilde?

Liefde. Dat eigenlijk.

En wanneer weet je dat je liefde krijgt?

Wanneer ik aandacht krijg.

En wanneer krijg je dat?

Als ie aandacht geeft… dat deed ie eigenlijk wel genoeg. Het was de manier waarop.

En die manier was?

Niet serieus. Ohhh, jeetje! Dat is niet waar! Hij had wel aandacht voor me en gaf wel liefde. Maar hij deed gewoon niet mee met mijn spelletje. Ik had het veel te druk met aandacht willen dat ik me helemaal niet realiseerde dat ik dat allang kreeg. Arme man!

Dat is een interessant inzicht.

Ja helemaal!

Dus als ik zo doe dan irriteer ik je?

Haha nee. Het is weg. Het ziet er nu veel meer begaan uit.

Dat klopt veel meer met mijn intentie inderdaad.

Dank je wel!

Haha, graag gedaan!