Tom de Kok Teachings | Moralisme versus Wakker Zijn
48466
post-template-default,single,single-post,postid-48466,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-10.1.1,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive
 

Moralisme versus Wakker Zijn

Artikel — 30 maart 2017

Moralisme versus Wakker Zijn

In het vorige artikel heb je kunnen lezen hoe eerlijk zijn de eenheid waarnaar zo wordt verlangd tot stand brengt. Eenheid binnen jezelf en ook met anderen. Er is zoveel gezegd en geschreven over eenheid, over dat we allemaal één zijn, maar ondanks alle spirituele stromingen is iemand die werkelijk eerlijk is nog altijd een zeldzaamheid. Dat komt voor een deel door de manier waarop erover werd en wordt gesproken. Veelal erg zweverig, hoogdravend en religieus, alsof het het hoogste spirituele goed is. Velen noemen die eenheid ‘verlichting’. Het lijkt een staat die vrijwel onbereikbaar lijkt. Dat is onzin.

Pas als jijzelf een probleem hebt met jezelf op een bepaald punt kun je bang zijn dat het wordt ontdekt.

Zoals ik al uitlegde heeft eerlijkheid direct te maken met zien en accepteren wat je afkeurt in en aan jezelf. Wat je afkeurt onderdruk je, om het vervolgens te projecteren op anderen en de wereld. We willen een ‘goed’ mens zijn, om ervoor te zorgen dat we overleven. En om te overleven geloven we dat we goedkeuring nodig hebben. Daarom houden we onszelf in toom door middel van controle. Met andere woorden; het masker dat vrijwel iedereen opheeft is de controle die we geloven te hebben over onszelf, in de hoop dat we worden goedgekeurd en kunnen overleven. Maar het werkt niet. Hoe weten we dat heel zeker? We leven allemaal in angst. In plaats van gelukkiger te worden door al die controle worden we juist ongelukkig en bang. Bang te worden ontdekt. Want we zijn helemaal niet dat ‘goede’ mens waarvan we elkaar willen laten geloven dat we dat zijn.

De vraag is natuurlijk: lost eerlijkheid dat probleem op, zijn we niet juist voortdurend gaan liegen omdát we anders niet kunnen overleven? Het antwoord is ja, dat lost het wel degelijk op. Maar dan moet je eerst begrijpen hoe het werkt. Angst voor afkeuring komt vanuit jezelf, niet door het gedrag van anderen. Het is wel zo dat anderen iets aan jou kunnen afkeuren, maar het is niet zo dat jij daarvan last zou moeten hebben. Pas als jijzelf een probleem hebt met jezelf op een bepaald punt kun je bang zijn dat het wordt ontdekt. Die angst verdwijnt bij eerlijkheid naar jezelf en anderen. Je hebt dan niets meer te verbergen. Dat waarvoor je bang was, wat je van buitenaf verwachtte – het conflict in jezelf – vervalt en daarmee vervallen ook de verwachte reacties. Wie je nog langer afkeurt heeft geen invloed meer op jou en jouw realiteit, omdat de projectie is gestopt.

...de grootste moralisten zijn de belangrijkste veroorzakers van hetgeen ze proberen te bestrijden.

Ik heb het er wellicht nu niet meer zoveel over, maar je creëert nog altijd voortdurend je eigen realiteit. Al duizenden jaren horen we dat het van binnen naar buiten werkt. Dat geldt helemaal voor onderdrukking en ontkenning. Het zorgt voor precies dat wat je tracht te ontkennen, in de buitenwereld. Alles wat je als ‘fout’ ervaart aan anderen en de wereld is het gevolg van onderdrukking aan de binnenkant, omdat het ‘fout’ is. Hoe meer onderdrukking, hoe meer daarvan aan de buitenkant.

Ieder moralisme is een direct gevolg van die onderdrukking en ontkenning. De grootste moralisten zijn de ergste onderdrukkers. Zo werd in België een aantal jaren geleden de leider van een organisatie die streed tegen kinderporno zelf gesnapt met een riante collectie. Moralisme ontstaat door eerst de ontdekking dat je het zelf ook zou kunnen zijn, om dat vervolgens af te keuren. Er rest dan niets anders dan ten strijde te gaan tegen iedereen die dat wel vertoont – want het is tenslotte ‘fout’ en ‘slecht’. Maar uiteindelijk vecht iedere moralist tegen zichzelf, om het probleem alleen maar groter te maken. Want nogmaals, het werkt van binnen naar buiten. Hoe meer onderdrukking, hoe meer projectie, hoe meer ervan ontstaat in de buitenwereld. Dat waarop je je focust wordt groter. Met andere woorden, de grootste moralisten zijn de belangrijkste veroorzakers van hetgeen ze proberen te bestrijden. In die nieuwe beschaving waarnaar we verschuiven is moralisme dan ook niet langer de drijfveer. De mensheid heeft dan ontdekt dat precies dat zorgt voor alle ellende.

Hoe idioot is het om te liegen tegen jezelf.

Waarom kun je eerlijk zijn naar jezelf over alles? Omdat je het zélf bent! Hoe idioot is het om te liegen tegen jezelf. Je ontdekt iets over jezelf, om dat vervolgens te ontkennen. Ja, je hebt met de paplepel alle regels van de buitenwereld ingegoten gekregen en bent daar zelf ook in gaan geloven. Vrijwel iedereen teert op die regels. Maar diezelfde regels zorgen ervoor dat je bang en ongelukkig bent, ongeacht alle verhalen die je jezelf vertelt. Je leeft met iemand die je niet mag, niet goedkeurt. Dat is het leven van een zondaar, leven in eeuwige zonde.

Wanneer je eenmaal Wakker bent leef je niet met de regels van de buitenwereld. Die zeggen je dan bijzonder weinig. Je adopteert ze dan uitsluitend wanneer ze voor jou werken. Je hebt niet langer een moraal en bepaalt in ieder moment – waar relevant – wat je vindt. Je bent dan jezelf, open, en keurt niets in jezelf af. Je hebt daardoor niets meer te verbergen, maar houdt wel rekening met wat past binnen deze realiteit. Je vind jezelf dan niet goed en niet slecht; jij bent jij en dat is constant aan verandering onderhevig. Je projecteert jezelf niet langer op de ander, waardoor je de ander daadwerkelijk zíet. Daardoor vind je de ander niet langer goed of slecht en kun je die ander accepteren voor wie hij of zij is. Je kunt open, jezelf zijn. Dat voelt de ander en die voelt zich dan geaccepteerd, vrij, open – mits die ander niet teveel te verbergen heeft. Maar of de ander nu open is of niet, dat gevoel van verbondenheid, eenheid, ontstaat door jouw eigen openheid. Dit is wat Wakker Zijn is, wat verlichting is. Ontdaan van alle franje, sereniteit en wolligheid die als een deken over spiritualiteit heen ligt. Het enige wat je dan hebt gedaan is eerlijk zijn naar jezelf.

Zelf heb ik alle moraal eruit gegooid en ben mezelf gaan ontdekken voor wie ik werkelijk ben: ik ben wat ik ben, ongeacht wat dat betekent. En ja, daarvoor is moed nodig geweest. Maar wat was de keuze? Leven in een leugen of in de werkelijkheid. Die keuze was snel gemaakt. Ik hou teveel van mezelf om zinloos te lijden. En ik hoop jij ook, zodat je de moed kunt vinden om jezelf te ontdekken voor wie je werkelijk bent.

Met alle liefde,
Tom