Vrijwel alle stromingen gaan over verbetering van jezelf, anderen en de wereld. Of om het simpelweg proberen achter te laten van dat wat zo dwars lijkt te zitten: het ego, de persoonlijkheid. Maar zelden vraagt iemand zich werkelijk af waarom dat verbeteren of wegkomen toch zo belangrijk is.

Het diepere antwoord is, simpel gezegd: mensen willen geen mens zijn. Tenminste, ze willen wel mens zijn, maar dan moeten ze zich wel gelukkig voelen. En aangezien dat een onmogelijke opgave lijkt, dan maar af van wat zo pijnlijk is: zichzelf en de wereld — zoals ze die kennen.

Voordat de tijd van meer gewaar zijn startte, vroeg men zich weinig af. Tenslotte was er geen uitweg. Het leven was wat ’t was en dat was alles. Maar toen het idee ontstond dat we méér zijn dan alleen mens, ontstond er een ware run op alles wat leek op de belofte te kunnen ontsnappen aan dat ‘gewone’, pijnlijke leven. De gedachte werd dat we eigenlijk bewustzijn zijn, gevangen in een lichaam. De logica werd dat er dus iets mis is en dat we daaraan moeten ontsnappen, willen we ooit gelukkig zijn. Maar er is niets mis, helemaal niets.

De mens wil alles proberen, alles leren, alles doen — behalve zichzelf werkelijk leren kennen en accepteren. Tot nu toe heeft de mensheid om de hete brij heen gedraaid. In de hoop een gemakkelijke, zachte uitweg te vinden. Maar het resultaat is niet dat er massa’s mensen gelukkig zijn, integendeel. In de wereld ontstaat steeds meer contrast en nog nooit zijn zoveel mensen onrustig, angstig, ongelukkig en depressief geweest. Nog altijd probeert men zich krampachtig vast te houden aan alles wat een schijn van veiligheid en zekerheid lijkt te bieden. Maar het wordt alleen maar erger.

Het is gemakkelijk om een mooie toekomst te beloven. Te praten over een betere wereld voor onze kinderen. ‘Helpen te ontsnappen’ naar een andere realiteit. Een missie te starten voor een hemel op aarde. Tallozen zijn daar druk doende mee, in alle vormen en soorten. Maar steeds weer gaat het over iets wat niet bestaat: een betere jij, een betere wereld — altijd in de toekomst. Het creëert hoop voor wie daarnaar zoekt. Maar hoop is een kenmerk van slachtofferschap. En het is een afkeuring van dat wat nú is. Het houdt precies datgene in stand wat zo dwars zit: de overtuiging dat er iets mis is met ons. Maar er is niets mis met ons of met de wereld. Er is wel objectief iets ‘mis’ met hoe we onszelf bekijken. Doorzien we dát eenmaal, dan verandert wél alles, voor altijd.

Pas wanneer we beseffen dat ons zelfbeeld niet klopt, dan ontstaat er voor het eerst een wezenlijk nieuwe realisatie, een nieuwe stroming. Eentje die zich bezighoudt met nú. Met wat ís, met wie je wérkelijk bent, met wérkelijke acceptatie. Niet zweverig en spiritueel, maar juist met een enorm realisme. Een stroming die zich bezighoudt met precies dat waaraan men tot nu toe probeerde te ontsnappen: de realiteit van jezelf nú. Alle antwoorden en oplossingen zijn daar te vinden, nergens anders.

Jezelf wezenlijk, werkelijk leren kennen en accepteren is de basis voor alles waarnaar je zoekt: vrijheid, vertrouwen, voldoening. En het is de énige manier. Totdat dit wordt geaccepteerd en de stap om daaraan te beginnen werkelijk wordt gemaakt, blijven angst, wantrouwen en gevoelens van slachtofferschap de baas. Verlicht zijn we allemaal al. Wakker worden is de kunst. Dat worden we pas als we onszelf hier en nu gaan accepteren, op een wezenlijke, oprechte, onvoorwaardelijke manier.

Met The Wake Up Course, Wakkere ontmoetingen en de nieuwe Verdiepingsdagen bieden we iedereen de gelegenheid om die eerste werkelijke stap te zetten. Je bent van harte welkom in de realiteit van nu. Waar je niet langer iets anders of beters hoeft te zijn dan wie je nu al bent.